weekendje

Het begon al echt op zen Surinaams…. We hadden ergens afgesproken om 8u ‘s morgens om rond 9u te kunnen vertrekken. Juist toen had onze buschauffeur afgezegd…. en moest Ollivia (de vrouw die ons mee nam) opzoek naar een andere bus. Even hadden we er één gevonden, iedereen stapte in en plots veranderde we weer van bus. Na het van bus naar bus gestap zijn we voor het eerst naar een lokale mart gegaan. Enkele onder ons zijn meegelopen. Olivia was daar vaste klant en beende haar een weg door het volk. Overal kregen we aan spotgoedkope prijzen onze groenten en andere benodigdheden. Nog nooit zoveel eten gezien voor zo weinig geld. Na nog wat getreuzel en het kwijt raken van Olivia zijn we dan toch vertrokken. In een busje waar je van dacht dat het uit elkaar ging vallen. Voor we echt op weg waren naar het binnenland stopte ze nog aan haar huisje. We zaten toen al in een busje van 12 met 13personen en blijkbaar wou er nog een zoon mee. Dit was een beer van een gast met schouders zo breed als een deur. Wij dachten allemaal oei oei dit gaat nooit meer lukken. We waren al vertrokken toen we hadden besloten om een 4uur durende trip op een hobbelige weg met 4personen op een 3personen zit door te brengen (zware beslissing vooral pijnlijk achteraf). Want deze jongen stond zo verslagen te kijken dat we hem echt niet konden achterlaten.
Eenmaal aangekomen en enkele avonturen onderweg overleeft van vast gereden vrachtwagens, voorbijsteken van trucks en pick-ups. Stond ons nog een boot trip te wachten van een 30tal min. De tijd was nog nooit zo snel gegaan. Dit was zo prachtig. Zo’n mooi uitzicht van de natuur in de amazone.
Na het instaleren in onze hutjes en genieten van ons zot uitzicht, zijn we ons gaan baden in de rivier. Dit was wel wat uitkijken want er lagen grote stenen en er zaten stroomversnellers in het water. Dit deed zoveel deugd.
De ene groep is gestart met koken terwijl de ander groep een rondleiding kreeg van enkele meisjes uit het dorp. Het koken was iets unieks om mee te maken, kip wassen in de suriname rivier om daarna heerlijk te frituren in de pan. Het dorp zelf was redelijk groot. De meeste huisjes zijn alleen uit hout en je kan ze beter hutjes noemen. Enkele zijn echt van steen.
Na het eten was iedereen zeer vermoeid. We hebben nog even genoten van een zotte sterren hemel en zijn we op tijd in ons bedje gekropen.
De volgende morgen stonden we op en konden we direct weer genieten van een zot uitzicht. Deze dag was zeer rustig en we hebben vooral gechilled aan het water en wat zitten voetballen met enkele kinderen en jongeren vandaar. Ook hebben we leren wassen en afwassen op de manier van hun. In de rivier op een steen met zand, water en een stuk zeep. Echt tof om te doen. Ook hebben we klaar helder regenwater moeten drinken omdat ons water reeds op was. Smaakt verschilt niet echt en is zot helder, geen diarree tot gevolg!!
’s Avonds maakte iedereen zich op en kregen we onze pangi aan(soort doek om rond je middel te wikkelen), gemaakt door Olivia. Alle vrouwen in het dorp hadden dezelfde pangi aan, dit is iets traditioneels tussen de marrons (bosnegers). Eerst was er een rouwdienst hier hebben we even naar gekeken maar niet echt bijgewoond, dit was eerder voor familie. Pas om 2u ‘s nachts begon het echte feest met enkele bands die kwamen optreden. We voelden ons echte ‘Bakra’s tussen de marrons en konden onmogelijk mee met het geshake… Het feest duurde tot in de vroege uurtjes.
De volgende morgen stond iedereen op met kleine oogjes. Het regenweer hielp ook niet veel aan het humeur van de meeste. We maakten ons zorgen over hoe we nu terug gingen keren omdat er van alles leek mis te lopen, maar al bij al was het een goeie terug rit. Iedereen was een beetje simpel van de vermoeidheid en we hebben zitten zingen in de partybus terug.
Eenmaal terug in Paramaribo lekkere spaghetti gegeten en allemaal snel het bedje in gekropen. Het was een super toffe ervaring om eens tussen de dorpelingen van het binnenland te vertoeven. En dit allemaal op zen Surinaams no span no span.